Josh Trank | UK, USA | 2012

April 28, 2012

เฉยๆ ไม่อะไรกับมันมาก สิ่งหนึ่งยืนยันได้เลย ณ ตอนนี้ว่า เราไม่ชอบไอ้หนังประเภท found footage เลยจริงๆ พับเผื่อยสิ ตั้งแต่เรื่องแรกครั้งกะโน้นคือ The Blair Witch Project (1999) ที่เราอุตส่าห์ตามไปดูที่โรงชั้นสองฉายควบแถวชานเมืองกรุงเทพฯ ไม่มีอะไรน่ากลัว หรือให้ความรู้สึกสมจริง หรือชวนตื่นเต้นกับความล้ำหน้าของมันเลย หลับไปเลยเกือบตลอดทั้งเรื่อง ความสมจริงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับความคิดความรู้สึกของเรา มากกว่าจะเป็นที่ตัวรูปแบบและสิ่งที่เห็นบนจอกระมัง

Den enfaldige mördaren (original title) | Hans Alfredson | Sweden | 1982

April 28, 2012

อยากเขียนอะไรยาวๆ เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ แต่ถ้าจะโน้ตไว้สั้นๆ ก่อนนั่นคือ ตราตรึง ทั้งงดงามและร้าวราน มหัศจรรย์แห่งภาพยนตร์อย่างแท้จริง

Peter Watkins | USA | 1971

April 26, 2012

แม้ว่าเราจะไม่ค่อยถูกจริตกับสไตล์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าสมจริงได้อย่างที่สุด ทำให้หดหู่ ระทึก กระทั่งลงเอยด้วยความเศร้าหมอง ก่อนจะถูกกระทุ้งขึ้นมาด้วยความโกรธขึ้ง อีกเช่นเคยล่ะเรา นึกอยากให้มีใครสักคนหนังทำนองนี้สักเรื่องเกี่ยวกับอำนาจรัฐ การกดขี่บีบบังคับ และกฎหมายบ้าบอบางตัวในสังคมไทย

Kim Han-min | South Korea | 2011

April 23, 2012

อืมม หนังสนุกกว่าที่คาดไว้เยอะเลยอ่ะ เข้มข้น เร้าใจ และระทึกดีในหลายช่วงหลายตอนของการไล่ล่า ไม่ค่อยได้ดูเกาหลีสักเท่าไหร่ เพิ่งรู้ว่าผู้กำกับเค้าก็ทำหนังทำนองนี้ออกมาใช้ได้เลย

O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias (original title) | Cao Hamburger | Brazil | 2006

April 21, 2012

ถ้าเป็นช่วงก่อนหน้านี้เราคงชอบหนังเรื่องนี้มาก แต่ในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา อะไรหลายอย่างสำหรับเราเปลี่ยนไป

วัยเด็ก เพื่อนและผู้คนแปลกๆ ประสบการณ์ตื่นเต้น ความฝัน แรงบันดาลใจ โลกอันเลวร้ายของผู้ใหญ่ที่รับรู้อย่างไม่เข้าใจ และการเปลี่ยนผ่านของช่วงวัย หนังมากมายหลายเรื่องเล่าเรื่องราวเหล่านี้ และเรามักจะหลงรักมันเสียทุกเรื่องอย่างไม่ยากเย็น

ตลกดีที่ตอนดู The Year My Parents Went on Vacation เรื่องนี้ เราดันนึกถึงประโยคหนึ่งจาก Scream 4 ประโยคนี้ซึ่งน่าจะเป็นส่วนดีที่สุดของหนังเรื่องนี้สำหรับเรากล่าวว่า "โศกนาฏกรรมของคนรุ่นเก่า มักจะกลายเป็นเรื่องขบขันของคนรุ่นต่อไป" My Parents ไม่ถึงขนาดปฏิบัติต่อ "โศกนาฏกรรม" ในช่วงเผด็จการของบราซิลเมื่อช่วงต้นทศวรรษ 1970 ในเชิงขบขัน แต่ทำมันให้อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการหวนไห้หาอดีต เราไม่รู้ว่าหนังเจตนาที่จะเทน้ำหนักไปที่การหวนหาอดีตเพียงใด หรือปรารถนาจริงจังแค่ไหนที่จะทบทวนช่วงเวลาแห่งเผด็จการนั้น ขณะที่มันประสบความสำเร็จในส่วนแรก และสร้างความทรงจำความเข้าใจต่อความเลวร้ายได้อย่างเบาบางในส่วนหลัง เราไม่ค่อยพอใจ

ชั่วขณะหนึ่ง เราคิดขึ้นว่าถ้าปฏิบัติต่อโศกนาฏกรรมไปในเชิงขบขันเสียเลยอาจจะน่าพอใจกว่า เผื่อผลที่ได้จะรุนแรงแบบที่ Life is Beautiful (เบนิยี) เคยทำ

ความเลวร้ายที่เกิดขึ้น ใครบอกว่าควรจะปล่อยๆ มันไปและให้เวลาจัดการทุกสิ่ง

ชีวิตวัยเด็กกับโลกเลวร้ายของผู้ใหญ่ โดยเฉพาะที่ให้น้ำหนักกับประเด็นทางการเมือง พร้อมๆ กับดูเรื่องนี้ เรานึกถึง Au Revoir Les Enfants (มาลล์) When Father Was Away on Business (คุสตูริก้า) หรือถ้าให้ที่ว่าด้วยประเทศที่ใกล้ๆ กับ My Parents หรือใกล้เราเข้ามาสักหน่อย อย่าง Machuca (อังเดรส์ วู้ด, ชิลี) Peppermint Candy (ลี ชาง ดง, เกาหลีใต้) เราได้ดูสองเรื่องหลังนี้ในช่วงเมื่อไม่นาน ในช่วงที่สถานการณ์ทางการเมืองของไทยเดือดพล่าน ความโหดเหี้ยมทมิฬ ความตาย การสูญเสีย การแกล้งลืม หลอกตัวเอง กล่อมประสาทด้วยความศักดิ์สิทธิ์ปลอมๆ ฯลฯ หนังสองเรื่องนี้โจมตีเราอย่างถึงแก่น และมันกลายเป็นหนังที่ยากยิ่งจะลืม

Guy Ritchie | USA | 2011

April 17, 2012

น่าเบื่อ น่ารำคาญเป็นที่สุด แทบจะทนดูให้จบเรื่องไม่ได้

สองสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนดูหนังเรื่องนี้คือ 1) อยากกลับไปดูเชอร์ล็อคโฮล์มฉบับคลาสสิคช่วงทศวรรษ 1940 โน้น เหมือนกับตอนดูเจมส์ บอนด์ของพี่เหี้ยมแดเนียล เครก แล้วทำให้อยากกลับไปดูรุ่นคุณปู่คอนเนอรี่ ไม่ได้ถึงขนาดยกชูว่าของเก่าดีกว่าหรอก เพียงแต่เรารู้สึกว่าสำนึก/จริตเรื่อง "เวลา" และ "ความไว" ของสังคมที่มันเปลี่ยนแปลงไปแต่ละช่วงเวลานั้น เห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบดูผ่านหนังเหล่านี้ กับ 2) อยากกลับไปอ่าน Under Three Flags ของเบเนดิคท์ แอนเดอร์สันให้จบหลังจากที่เริ่มต้นไว้แล้วทิ้งค้างไปนาน กรณีนี้เกิดเป็นความรู้สึกกับเราตั้งแต่ตอนต้นเรื่องเมื่อหนังกล่าวถึงพวก Anarchist ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ศาสตราจารย์แอนเดอร์สันเริ่มต้นเขียนเรื่องนี้ไว้สนุกและน่าสนใจมาก

Michael Powell | UK | 1960

April 9, 2012

ต๊ะไว้ก่อน อยากเขียนอะไรยาวๆ เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้